Regelzucht.nl, 29 december 2006
Het lottoleed van Helène de Gier
Voldaan van de kerststollen en bedolven onder de nieuwjaarswensen, vergeten we weleens de grote tragedies die Nederland het afgelopen jaar hebben geteisterd.
Door Steven de Jong
Daarom kon ik niet anders dan deze ruimte besteden aan Helene de Gier, een zwaar getraumatiseerde mevrouw uit Heusden die mijn tranen, als nooit tevoren, heeft getrokken. In haar straat viel op 1 januari 2006 de PostcodeKanjer van de Postcode Loterij: 23,9 miljoen keiharde euro’s. Eén probleem: mevrouw had geen loten. Haar buren wel.
“En toen die W verscheen, dus eerst die letter A en dan die W”, snotterde ze tegen NOVA, “toen heb ik me omgedraaid en ben naar huis gelopen. Toen heb ik tegen mezelf gezegd, keer op keer, als ik lid was geweest was ik nu miljonair geweest.”
De slager op de hoek, die als hobby de sociologie beoefend, heeft de gevolgen van deze barbaarse bingodaad geobserveerd. “In die periode waren de mensen helemaal ontregeld, hè. De mensen die geld kregen waren ontregeld, sommigen niet denk ik, en de mensen die niets kregen waren ook ontregeld. De sfeer was, ehm, uit balans.”
Heusden is verscheurd. Het pittoreske vestingstadje aan de Maas is niet meer wat het geweest is. De gemeenschap, die de watersnoodramp van 1995 nog wist te trotseren, waar dorpelingen met gevaar voor eigen leven de zandzakken voor de drempel van de buurman opstapelden, dat vredelievende plaatsje, daar durven de mensen elkaar niet meer aan te spreken. “Ze weten dat er pijn is, ze weten dat er vreugde is. Maar ze mijden elkaar”, huilde mevrouw De Gier de camera in. Wat een leed!
Maar gelukkig is daar Monique Enneking, advocate bij het gerenommeerde bureau Holla Poelman Advocaten, gespecialiseerd in lottoleed. “Wij klagen de Postcode Loterij aan in verband met het plegen van een onrechtmatige daad”, zegt ze onomwonden. “Die onrechtmatige daad is dat door de werkwijze waarop de Loterij is georganiseerd inbreuk wordt gemaakt op de privacy. Daarnaast wordt door die inbreuk ook echt psychische schade aangericht.”
Dat de advocate niet uit haar nek kletst, wordt in het volgende shot duidelijk. “Alles is beladen. De woonomgeving…”, brult mevrouw De Gier, “…de postcode die je dagelijks moet gebruiken.” Terwijl de snikken van De Gier nog op de achtergrond te horen zijn, komt buurman en gevierd kunstschilder Clemens Briels in beeld. “Hoe gaat het met u?”, vraagt de verslaggever. “Slecht”, antwoordt meneer Briels resoluut. “Ik heb mijn enkel dubbel gebroken tijdens de verhuizing van mijn galerie naar hier.” Dat ‘hier’ blijkt een monumentaal pand te zijn, dat Briels heeft gekocht van zijn gewonnen 750 duizend euro. “Dat is toch niet weinig?”, zo probeert de verslaggever het leed nog wat te verzachten. Nou, daar denkt meneer Briels heel anders over. “Nee, maar als je dat vergelijkt met de buren en de overburen… Ik bedoel, 750 duizend, daar gaat een kwart vanaf, daar koop je tegenwoordig in de randstad nog geen doorzonwoning voor, toch?”
Terug naar mevrouw De Gier. Waar NOVA-verslaggever Marcel Ouddeken de brutaliteit vandaan haalde weet ik niet, maar uit het niets komt hij met de stekende vraag ‘Bent u niet gewoon een slechte verliezer?’ “Nee, nee! Absoluut niet!”, sputtert mevrouw De Gier tegen, “ik kijk alleen iets verder dan de meeste mensen doen”.
Mijn ogen zijn in ieder geval geopend. In de donkere dagen voor de nieuwe lottotrekking gaan mijn gedachten daarom niet meer uit naar de hongerende mensen in Afrika die door de Postcode Loterij gesteund worden, maar naar Heusden, en speciaal naar Helene de Gier in de Hoogstraat. Stuur haar ook een kaartje; haar postcode is 5256 AW. Het huisnummer moet u er maar op goed geluk bij verzinnen.
Het lottoleed van Helène de Gier
Voldaan van de kerststollen en bedolven onder de nieuwjaarswensen, vergeten we weleens de grote tragedies die Nederland het afgelopen jaar hebben geteisterd.
Door Steven de Jong
Daarom kon ik niet anders dan deze ruimte besteden aan Helene de Gier, een zwaar getraumatiseerde mevrouw uit Heusden die mijn tranen, als nooit tevoren, heeft getrokken. In haar straat viel op 1 januari 2006 de PostcodeKanjer van de Postcode Loterij: 23,9 miljoen keiharde euro’s. Eén probleem: mevrouw had geen loten. Haar buren wel.
“En toen die W verscheen, dus eerst die letter A en dan die W”, snotterde ze tegen NOVA, “toen heb ik me omgedraaid en ben naar huis gelopen. Toen heb ik tegen mezelf gezegd, keer op keer, als ik lid was geweest was ik nu miljonair geweest.”
De slager op de hoek, die als hobby de sociologie beoefend, heeft de gevolgen van deze barbaarse bingodaad geobserveerd. “In die periode waren de mensen helemaal ontregeld, hè. De mensen die geld kregen waren ontregeld, sommigen niet denk ik, en de mensen die niets kregen waren ook ontregeld. De sfeer was, ehm, uit balans.”
Heusden is verscheurd. Het pittoreske vestingstadje aan de Maas is niet meer wat het geweest is. De gemeenschap, die de watersnoodramp van 1995 nog wist te trotseren, waar dorpelingen met gevaar voor eigen leven de zandzakken voor de drempel van de buurman opstapelden, dat vredelievende plaatsje, daar durven de mensen elkaar niet meer aan te spreken. “Ze weten dat er pijn is, ze weten dat er vreugde is. Maar ze mijden elkaar”, huilde mevrouw De Gier de camera in. Wat een leed!
Maar gelukkig is daar Monique Enneking, advocate bij het gerenommeerde bureau Holla Poelman Advocaten, gespecialiseerd in lottoleed. “Wij klagen de Postcode Loterij aan in verband met het plegen van een onrechtmatige daad”, zegt ze onomwonden. “Die onrechtmatige daad is dat door de werkwijze waarop de Loterij is georganiseerd inbreuk wordt gemaakt op de privacy. Daarnaast wordt door die inbreuk ook echt psychische schade aangericht.”
Dat de advocate niet uit haar nek kletst, wordt in het volgende shot duidelijk. “Alles is beladen. De woonomgeving…”, brult mevrouw De Gier, “…de postcode die je dagelijks moet gebruiken.” Terwijl de snikken van De Gier nog op de achtergrond te horen zijn, komt buurman en gevierd kunstschilder Clemens Briels in beeld. “Hoe gaat het met u?”, vraagt de verslaggever. “Slecht”, antwoordt meneer Briels resoluut. “Ik heb mijn enkel dubbel gebroken tijdens de verhuizing van mijn galerie naar hier.” Dat ‘hier’ blijkt een monumentaal pand te zijn, dat Briels heeft gekocht van zijn gewonnen 750 duizend euro. “Dat is toch niet weinig?”, zo probeert de verslaggever het leed nog wat te verzachten. Nou, daar denkt meneer Briels heel anders over. “Nee, maar als je dat vergelijkt met de buren en de overburen… Ik bedoel, 750 duizend, daar gaat een kwart vanaf, daar koop je tegenwoordig in de randstad nog geen doorzonwoning voor, toch?”
Terug naar mevrouw De Gier. Waar NOVA-verslaggever Marcel Ouddeken de brutaliteit vandaan haalde weet ik niet, maar uit het niets komt hij met de stekende vraag ‘Bent u niet gewoon een slechte verliezer?’ “Nee, nee! Absoluut niet!”, sputtert mevrouw De Gier tegen, “ik kijk alleen iets verder dan de meeste mensen doen”.
Mijn ogen zijn in ieder geval geopend. In de donkere dagen voor de nieuwe lottotrekking gaan mijn gedachten daarom niet meer uit naar de hongerende mensen in Afrika die door de Postcode Loterij gesteund worden, maar naar Heusden, en speciaal naar Helene de Gier in de Hoogstraat. Stuur haar ook een kaartje; haar postcode is 5256 AW. Het huisnummer moet u er maar op goed geluk bij verzinnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten